Medicijnman?

We zijn de grip kwijt, aandelen Farma doen het goed op de beurzen, zorgkosten zijn
onbeheersbaar en lopen verder op. Wat kunnen of willen we doen?

Paul Lebbink, apotheker te Den Haag, wist het antwoord. Terug naar vroeger en als apotheker weer zelf medicijnen maken. De kosten van medicijnen van € 150.000 per jaar liepen terug naar € 3.000 per jaar, serieus geld toch dat kan helpen om de zorgkosten wat op orde te krijgen.

Mogelijk was iedereen enthousiast, maar niet de farmaceutische industrie en dus onmiddellijk een rechtszaak om de rebel in het gareel te krijgen. Gelukkig zag de rechter geen reden om de industrie te steunen en stelde de apotheker in het gelijk. Er is hoop dus, maar dan moeten we wel nu doorpakken, let dus op politiek!!

In aanvulling op het programma Tegenlicht van de VPRO de farmaceutische industrie onder de loep:
– Onderzoek naar werkzaamheid en noodzaak van medicijnen wordt gedaan door de industrie en de uitkomsten zijn niet objectief, de industrie is niet transparant;
– Onderzoek moet worden losgekoppeld van de industrie waardoor er een einde kan komen aan de situatie van de slager die zijn eigen vlees keurt.
– Patenten worden opgekocht om medicijnen met een oorspronkelijke prijs van € 0,30 te kunnen verkopen tegen € 140,–;
– Volgens wereldberoemde oncoloog Casper van Eijck werken chemokuren van pakweg € 24.000 vaak helemaal niet;
– Oude medicijnen die niet goed werken worden vaak onder een nieuwe naam weer op de markt gebracht.

Volgens Professor Peter Gotzsche is de industrie crimineler dan welke partij dan ook. Hoe komt dat toch? Jezelf verrijken aan de gezondheid van je medemens, zijn dat de aandeelhouders en/of bestuurders? Waarom pikken we dit eigenlijk nog, een gezondheidszorg waar door bepaalde mensen heel veel geld in verdiend wordt, aandeelhouders van zorgverzekeraars vette dividenden krijgen en de gehele organisatie inefficiënt en geldverslindend blijft. Gezondheidszorg is een primaire levensbehoefte, de politiek moet lobbyen negeren en gewoon het belang van de burgers dienen.

Fraude en discriminatie II

Stel dat mijn buurman van Turkse afkomst, die al geruime tijd een bijstandsuitkering heeft, geniet van kinderbij- en huurtoeslag (kindgebonden budget weet ik niet zeker) en is doende met kosten kinderopvang. Wel valt op dat hij een groot deel van het jaar afwezig is. Hij klapt natuurlijk wat onverstandig uit de school als hij meldt dat hij dan in het zonnige Turkije verblijft, want hij heeft daar immers een mooi huis. Ik leg hem uit dat dit niet kan, want dat heeft iets weg van uitkeringsfraude. Hij grijnst wat en zegt dat dit maar zeer de vraag is gezien het feit dat de uitkeringsinstantie er niet naar vraagt en het al helemaal niet controleert. Een soort gedogen dus.

Tsja, dat geeft te denken. Het is dus te overwegen je koophuis weg te doen, te verhuizen naar Turkije of ander land, daar weer een huis te kopen of op andere manier vermogen op te bouwen en na de geldende fiscale termijn terug te keren naar Nederland om vervolgens een uitkering aan te vragen. Ik ga er vanuit dat de overheid ook mij niet controleert en net als anderen gedoogd.

In lijn met de uitspraak van de rechter kom  ik hiermee weg, want als ook maar iemand zegt dat dit voor mij anders is dan maakt men zich op aangeven van de rechter schuldig aan discriminatie omdat dezelfde wet dan niet voor iedereen hetzelfde wordt toegepast en dus zorgt voor tweespalt in de samenleving.

Snappen we het nog?

Of maakte de rechter door zijn verbod op controle van vermogen in Turkije toen al schuldig  aan discriminatie door ongelijke wetshandhaving goed te vinden?

Pffffffff………………..

Fraude en discriminatie

Vast staat inmiddels dat bepaalde groepen in onze samenlevering misbruik maken van uitkeringen. Gemeenten moeten letten op bijstandsuitkeringen en het UWV op onder meer WW-uitkeringen. Naast Nederlandse Nederlanders blijken Turkse Nederlanders grootschalig met de bijstand te frauderen en onze Poolse EU broeders met de WW.

Volgens de berichten zou het gaan om ruim 10.000 Turken en krap 10.000 Polen. Als we er van uitgaan dat het bij de bijstand gaat om rond € 1.000 per maand en bij de WW laten we zeggen om € 1.500 per maand dan zou de fraude maandelijks gaan om € 25 mln en dus per jaar om € 1.3 miljard.

Zowel gemeenten als UWV komen er om hen moverende redenen niet toe hier aandacht aan te besteden en gaat dit al jaren zo voort. Het einde komt dus ook niet in zicht. Daar waar handhaving nog wel geldt voor Nederlandse Nederlanders geldt die niet voor beide andere hiervoor genoemde groepen. Het niet bestrijden van een fraude van dergelijke omvang gaat ten koste van de kwaliteit van ons sociale vangnet en bijvoorbeeld discussies over de noodzaak van voedselbanken doen dan wat vreemd aan. Er lekt dus een substantieel bedrag voortdurend weg wat anders gebruikt had kunnen worden voor de inkomensverbetering van de zwakkeren in onze samenleving. In onze samenleving ervaar ik steeds meer dat als je commentaar hebt op zaken die nieuwe Nederlanders raken er vanuit een bepaalde, inmiddels brede hoek, onmiddellijk discriminatie of zelfs facisme wordt verondersteld. Ik sluit dat dus ook niet uit in het geval van het bespreekbaar maken van de hiervoor geschetste fraude met uitkeringen. Mijn gelijk op dit punt blijkt onder meer uit gerechtelijke uitspraken. Ingegeven door ons onbegrensde gevoel voor correctheid merkte de rechter onderzoek in Turkije naar fraude aan als discriminatie.

Ik vraag mij toch af waarom onze nieuwe landgenoten of Poolse EU genoten niet mogen worden aangesproken om hun misdragingen en er in feite sprake is van positieve discriminatie. Het is de burger niet meer te verkopen en het is niet vreemd dat de kloof tussen burgers en bestuurders (lees: politiek en rechtelijke macht) steeds groter wordt.

Hier ligt een rol voor de linkse politieke partijen, die het vorenstaande moeten bestrijden en dan mede met inzet van de vrijgekomen middelen uit de dividendbelasting besparing tenminste de aangekondigde BTW verhoging op primaire levensbehoeften ten nadele van de zwakkeren in onze samenleving moeten voorkomen.

EU en populisme

Afgelopen donderdag 11 mei 2017 luisterde ik in de auto naar BNR. Leuke zender!

Roelof Hemmen deed een interview met 2 EU-parlementariërs: Kati Piri (PvdA) en Bas Eickhout (Groen Links). Hemmen wilde van hen weten of de recente uitslagen van verkiezingen in Europa duiden op een afname van populisme. Ik worstel altijd een beetje met dat populisme, wat is het nu eigenlijk. Via internet stuitte ik op de volgende definitie:

Populisme komt van het Latijnse ‘populus’, dat “volk” betekent. Populisten zeggen in naam van het volk te spreken. Het slaat op een politieke stijl, eerder dan op een ideologie als een discours dat het volk centraal stelt. Als communicatiestijl is het populisme door eender welke ideologie te gebruiken.

Als die definitie klopt dan is populisme in feite op elke politieke partij van toepassing en niet alleen op rechtse partijen. Van de week was er een hetze tegen Geen Stijl om hun soms ongenuanceerde uitlatingen. In dit verband wees Leon de Winter in zijn column in De Telegraaf op het nooit bekritiseerde wangedrag aan de andere zijde: Fuck Ebru Umar bij Joop.nl (VARA) en destijds wilde Volkskrant icoon Jan Blokker Pim Fortuin wel ophangen aan de voeten net zoals Mussolini overkwam. Zo zien we maar, populisme alom? In Nederland hebben we, wellicht inmiddels wat tanende, vrijheid van meningsuiting, daar past een oproep tot boycot niet in. Als iemand teveel vrijheid neemt en een ander daardoor kwetst dan is er de gang naar de rechter.

Piri en Eickhout concludeerden dat het populisme geenszins is verdreven, integendeel. De onvrede bij burgers, volgens hen de bron van populisme, duurt voort. Toont dit de onmacht aan van onze bestuurders en regenten? Er is dus nog veel te doen voor Piri en Eickhout om ervoor te zorgen dat de onvrede afneemt.

Al snel ging het interview over de EU en met name de onderbetaling hier van werknemers uit andere EU landen. Schande! Maar hoe zit het nu precies? Tussen de EU-lidstaten geldt er een vrij verkeer van personen, goederen en diensten. Er zijn dan twee mogelijkheden: mensen uit andere EU landen komen naar Nederland om te werken en te wonen of we besteden werkzaamheden in Nederland uit aan een bedrijf in een ander EU-land. In het eerste geval betreft het een werknemer waarop onze Nederlandse arbeidsvoorwaarden van toepassing zijn. Als een werkgever die voorwaarden niet naleeft is hij strafbaar en vervolgbaar. In het tweede geval is de situatie dat voor een uit te voeren klus bij diverse aanbieders offerte wordt gevraagd en dan kan blijken dat een bedrijf in bijvoorbeeld Polen veel goedkoper is dan de collegae in Nederland, België of Duitsland. Gekozen kan worden voor het Poolse bedrijf die hier de klus komt uitvoeren met zijn in Polen wonende werknemers. Ik kan hierin het door beide EU-parlementariërs veronderstelde misbruik niet ontdekken, tenzij ik naïef heel veel over het hoofd zie. Het feit dat een Poolse aanbieder veel goedkoper kan zijn dan een lokale partij komt doordat Brussel landen de EU binnenhaalt die economisch niet harmoniseren met de rest en waar de levensstandaard, en dus loonkosten, heel veel lager is.

Ruud van Enter, 13 mei 2017

 

Een dagje Brussel

Mensen in mijn omgeving weten dat ik een voorstander was en ben van een verenigd Europa. Toch heb ik er in toenemende mate moeite mee ons huidige Europa van Brussel warm te omarmen. Steeds meer krijg ik het gevoel dat we het aan verkeerde lieden hebben overgelaten en is toegestaan dat er een bureaucratisch en geldverslindende  moloch is gebouwd in Brussel en een beetje in Straatsburg. Het is treurig om te zien dat de regeringen van de aangesloten landen volledig los van elkaar in de mondiale politiek acteren zonder enige onderlinge afstemming, dat duidt niet op een sterk verenigd Europa.

Even niet inhoudelijk over de Brexit, maar wel over het naderende afscheid. Het is uiteraard vrij normaal dat de diverse EU-instanties gehuisvest zijn in de diverse lidstaten. Zo ook de medische groep van EMA. Nadat die organisatie werd toebedeeld aan het Verenigd Koninkrijk moest er passende huisvesting gevonden worden. Zo’n prestigieuze EU-club kan natuurlijk niet ergens achteraf en dus werd gekozen voor het gelikte Canary Warf in Londen. Er werd een optrekje gehuurd in dit peperdure kantorencomplex tegen een jaarhuur van rond € 15,8 miljoen. Om er zeker van te zijn dat we daar niet vroegtijdig weg zouden hoeven werd in 2009 een contract gesloten met een looptijd van 30 jaar en zonder enige optie tot voortijdige beëindiging. Tsja, en wat gebeurt nu?, 51% van de Britten wil wel stoppen met die EU en een logisch gevolg is dat de EMA moet verhuizen naar een andere lidstaat, in Den Haag is de lobby al in volle gang. Minpuntje is nu dat men zit met een niet opzegbaar huurcontract met als gevolg dat er nog 22 jaar huur betaald moet worden tot 2039 en dat kost € 347,6 miljoen. Optimisten kunnen hopen dat de EU een vervangende huurder vindt, maar dat zou best wel eens niet kunnen lukken. Is dit nu een miskleun, wanbeleid of uiterst beroerd bestuur. Onder meer in Brussel vindt men dat ondernemers die fouten maken maatschappelijk en fiscaal aan de schandpaal moeten, ik verwacht dat de EU-bestuur hier wel weer mee weg zal komen, maar niet vreemd dat wij burgers ons EU-gevoel steeds meer voelen wegzakken.

Overigens lijkt het met de Britten helemaal niet zo beroerd te gaan na de aankondiging van de Brexit, of moet de terugslag nog komen. Het pond en de beurs geloven kennelijk niet zo in die terugslag.

En dan zitten we nog met lidstaten of adspirant lidstaten die niet kunnen of willen aanhaken bij het EU-model van een rechtstaat en democratie. Lidstaten zoals Hongarije en Polen lappen Brussel gewoon aan hun laars en Brussel aarzelt om daar krachtig op te reageren. In de wachtkamer hebben we dan nog Turkije. Turkije is adspirant lid en op grond daarvan krijgen ze van Brussel in de periode van 2014 t/m 2020 in totaal € 4,5 miljard om hun land wat rechtstaat en democratie betreft klaar te maken voor toetreding. De recente gebeurtenissen in Turkije, zoals absolute presidentiële macht aan Erdogan via een uiterst dun referendum, het zonder enige vorm van proces opsluiten en vervolgen van anders denkenden, leraren, advocaten, journalisten etcetera wordt door het EU-parlement niet gezien als goede stap in de richting van het EU-model van een democratie. Nu nog even via een referendum de doodstraf invoeren en dan kunnen zij die nu opgesloten zitten definitief worden verwijderd. Vandaag las ik in de krant dat het EU-parlement wil stoppen met de kandidatuur van Turkije. Maar het bestuur van de EU, de EU-commissie, ziet dat toch anders. Men wil het nog wel even aanzien en dus ook gewoon doorgaan met € 600 miljoen jaarlijks aan Erdogan over te maken. Het zal wel weer de angst zijn voor de vluchtelingen, altijd regeren uit angst dus. Niet vreemd toch dat het EU-gevoel hopeloos wegzakt.

Ruud van Enter, 27-4-2017